En Cartelera

i.h.k.v. Latijnsamerikaans Filmfestival van Vlaanderen
Door Lucila Guichón, Alex Córdova en Jorge Mendes
13 – 21 nov / Cinema zuid

Ondanks het verloop van de tijd en de technologische vooruitgang, is één van de essentiële eigenschappen van een filmzaal nog altijd de aanwezigheid van posters en snapshots uit de films die getoond worden, die binnenkort te zien zijn of de ‘persoonlijkheid’ van de zaal definiëren. We associëren de bioscoop-ervaring met de beelden die onze fantasie proberen aanspreken, met die grafische verkoopspogingen. Lucila Guichón, Alex Córdova en Jorge Mendes spelen met dat idee tijdens het Latijnsamerikaanse Filmfestival van Vlaanderen. Ze stellen een werk voor dat beeldende kunst, grafische vormgeving en het promotionele aspect van de zevende kunst combineert.

De kunstenaars, ieder op zijn manier, stellen ons posters voor van onbestaande films. Films die hoogst waarschijnlijk nooit zullen bestaan behalve in onze verbeelding. Zij nodigen ons uit om die films te creëren, om die films te dromen, op dezelfde manier dat we het deden toen we als kinderen, en misschien nog steeds, opgewonden werden door de naderende première van een kaskraker. Deze films zullen dan op een Borgiaanse manier toch bestaan: zoals het schilderij van ‘The unending gift’, is elke film onbeperkt, onophoudelijk, in staat om gelijk welke vorm en kleur aan te nemen.

MAF 2010: 11 November - Film Buffet Sessions

in het kader van het Mestizo Arts Festival (MAF) worden op 11 November drie GRATIS Film Buffet Sessions georganiseerd waar de film centraal staat, maar ook verspreid. deze dagen zijn heel bijzonder: terwijl onze huizen worden versierd met een zo groot mogelijk LED-LCD-HD-TV-scherm, kijken we meer en meer naar internet-filmpjes in minischermpjes en meestal ver van een optimale resolutie. dat is niet echt een contradictie. dat is een teken dat alles mag. dat ons film-kijken-gedrag zich aangepast heeft naar de huidige veelzijdige film-aanbod.

elke Film Buffet Session zal beschikbaar zijn voor amper 35 man. 7 TV's zitten verspreid door de kleine zaal van ArenbergSchouwburg. 5 stoelen per tafel geven ons de kans om naar de films te kijken terwijl we een hapje nemen.

zo doen we dat soms thuis (in minder strenge gezinnen): eten en naar-films kijken. de perfecte combinatie. in de zaal naar een film kijken alsof we thuis waren. een collectieve, nostalgische ervaring.

maar de films zijn ook belangrijk. niet alleen de sfeer.

"Zaman, Zaman" a.k.a. "Talking stones of Bacacik" is een portret van een dode Koerdische stad. Een ex-bewoner keert terug naar zijn gebortedorp en op een aangrijpende manier vertelt over het dagelijks leven dat hij en zijn gezin moesten achterlaten toen het conflict tussen de turkse leger en Koerdische militanten een evacuatie geforceerd heeft.

"Zaman, Zaman" ("De tijd, de tijd", nvdr) heeft al een prijs gekregen van de Turkse zender TRT.

"Bedankt en Merci" is een "multiculturele" kijk op een van de allerautochtoonse aspecten van de belgische samenleving: de volkscafe-cultuur. west-vlaamse kat steppe en pakistaanse-brusselse nahid shaikh gaan op zoek naar het contemplatieve verhaal van een bedreigde vorm van ontmoeting. het resultaat is een visuelle festijn: elke frame van de film lijkt een postcard. "Bedankt en Merci" is ook het teken dat samenwerking en multiculturaliteit de normaalste zaak van de wereld is voor de nieuwe generatie van belgische filmmakers.

vroeger gezien in Cinema Troika en Docville.

"Notre Mariage" is een ultrapersoonlijke kijk op drie (vier, eigenlijk) generaties van vrouwen in de familie van Tülin, een brussels meisje van turkse origine. de rode draad is de confrontatie tussen de gearrangeerde huwelijk van haar moeder en haar eigen huidige kruispunt. hoeweel eenvoudig van opbouw, "Notre Mariage" toont een complexiteit die we heel vaak missen als een externe kijker zo'n verhaal vertelt. "Notre Mariage" geeft een andere dimensie aan het vaak gebanaliseerd en gestigmatiseerd begrip van "turkse vrouw" of "moslima".

"Notre Marriage" heeft de Prijs Cinegalite 2008 gewonnen

Mieke Witkamp heft veel ervaring met de ontmoeting met andere culturen. met de zogenaamde "diversiteit". zij heeft films gemaakt in peru en nicaragua. desalniettemin, de film dat we in het kader van de Film Buffet Sessions te zien krijgen is een portret met een "andere wereld" die letterlijk op de hoek ligt. "De Boksers van Crooswijk" is het resultaat van haar ontmoeting met de wereld van de bejaarde boksers van de legendarische rotterdamse arbeiderswijk van Crooswijk, thuis van Bep van Klaveren, een bokser die in 1930 grote successen in de Verenigde Staten behaalde. Mieke, als jonge vrouw, staat daar met haar camera onder de bejaarde mannen die nog vechten en glimlachen alsof zij jonge gasten waren, maar dan met een zuurstoftank naast hen.

previously seen: Dialektus Festival (Hongarije), BeeldVoorBeeld (Nederland)

PRAKTISCH:

11 november 2010. arenbergschouwburg. ihkv MAF. GRATIS.

11 am ontbijt
stenen onder elkaar: "Zaman, zaman", 30 min. Bülent Özturk.

11:45 am brunch
bejaarden onder elkaar: "Bedankt en Merci", 70 min. Kat Steppe + Nahid Shaikh.

13u00 lunch
meisjes onder elkaar: "Notre Mariage", 30 min. Tülin Özdemir.
jongens onder elkaar: "De Boksers van Crooswijk", 20 min. Mieke Witkamp.

"In Soweto" goes Cuba

"In Soweto" (see immediately previous post) has been selected for the 8th International Film Festival "Humberto Solás" of the Low-Budget Film in Cuba. this is brilliant news: the murga story, a story where fiebre has always played an important role, will be told in latin america! a dream come true, that's it.

congratulations to all involved in the making of that document in both belgium and soweto!

congratulations also to Andres Lubbert since his film "La Realidad" (that has been seen this year in "Mestizo Films") is also part of the selection. curious note: andres is at this moment working on another murga-documentary: the story behind the first belgian murgueros to participate in the argentinian Carnaval, de biggest murga in the world :-) nice, he :-)

mestizo films 2009

een selectie kortfilms of een onbestaande productiehuis? is "mestizo" een beperking of een verrijking? mestizo is vooral een naam gegeven aan wat we moeilijk een plaats kunnen geven: is die zwart? is die blank? is die van hier of van daar? mestizo heeft duidelijk te maken met identiteit. latijnsAmerika heeft daar ervaring mee, met de zoektocht naar identiteit. maar daar zijn we niet alleen in. we zijn uiteindelijk niet de enigen die met de zoektocht gestopt zijn en aanvaard hebben dat wij zijn wie wij zijn en dat is al veel…

op 2 november, maandag avond, is er een avond integraal voorgedragen aan het mestizaje. vanaf 20u30 in de kleine zaal van de arenberg en gratis.

wat schaft de pot?

DEEL I

Mimoune (Gonzalo Ballester, Doc - 11 min) opent de eerste "mestizo films". een tijd voor de "youtube era" probeert gonzalo de mensen samen te brengen, al was het maar voor even, door middel van de camera. hij reist van spanje naar marokko om de boodschaap van mimoune te brengen naar zijn familie, en omgekeerd ook. waarom? omdat het niet anders kan. voor het westen is reizen evident. internet is ook evident. communicatie is geen zorgen. maar voor illegalen, wiens bestaan zelfs genegeerd wordt is communicatie niet zo vanzelfsprekend. en voor de derde wereld, voor gezinnen zonder laptop of wi-fi, is technologie niet zo gemakkelijk te vinden. daarom. maar dat is maar het begin. gonzalo gaat verder. niet alleen brengt hij een boodschaap van A tot B. hij maakt ons deel van het verhaal en hij brengt een gezin samen, altijd samen, dankzij de magie van film. een eenvoudig en diep document.

Het verhaal van de drol (Ben De Rydt, Fiction – 15 min) is een heel kureishi adaptatie van kureishi. kureishi, een londoner van pakistaanse afkomst weet veel over verschillen, over het niet passen, over hypocrisie en ook over magie. het verhaal van de drol is een mooie samenvatting van die verschillende thema's die zo goed als nooit expliciet tevoren komen. bij deze soort film is de regisseur bij momenten de enige persoon op de set zijn die helemaal begrijpt waar iedereen naartoe loopt. visie, noemen zij dat: deze mogelijkheid om op het randje tussen genres te spelen en toch niet naar het belachelijk of naar het melig toe te vallen. de film werd gemaakt zonder toestemming van de schrijver en dan, na de montage, werd die gestuurd om zijn reactie te evalueren. het titel van zijn e-antwoord: "brilliant". niet toevallig de eerste film van de antwerpse avondschool die voor leuvenkort geselecteerdt wordt.

A la place (Alejandra Aguilar, Doc. – 4 min) is een oefening maar ook het bewijs dat elke film-oefening ook film is. een eenvoudig portret van een school krijgt een andere dimensie als je op de juiste tempo informatie geeft of verbergt. ook een voorbeeld van hoeveel kan je vertellen in 4 minuten tijd. gezien eerder op het festival de courtmetrage de bruxelles en speciaal ondertiteld voor mestizo film. Alejandra, een jonge Chileense rechtsgeleerde, woont al 6 jaar in Wallonië en volgt de laatste jaar van montage @ Insas, in Brussel. Alejandra neemt het verbergen als meer dan juist een sfeergereedschap, verbergen is ook een sterke metafoor over het omgaan met migranten in de hedendaagse Belgische samenleving.

Brusilia (Daniel Lamberts, Fiction – 45 min) is een narratief experiment. daniel lambo is een Brusselaar met een fascinatie voor latijnsamerika en het latijnsamerikaans volk. en brusilia is daar een belichaming van: een guerrilla film gedraaid met een minimum aan middelen maar met veel talent. daniel kan het beste halen uit onervaren acteurs, spelen met de cliche's, een verhaal vertellen op een niet-conventionelle manier en met veel personnages een persoon te creeren. de sfeer van brusilia is sterk, onder anderen door een heel "Parish"-soundtrack en het overtuigend gebruikt van archiefmateriaal. eerder gezien in het Festival van Locarno


DEEL II

Reve d’Afrique (Caroline Van Kerckhoven, Doc. – 4 min) is een minieme parel, het resultaat van een gevoelige observatie. caroline brengt ons in het hoofd van een dagelijkse mens. in zijn dromen, in zijn fascinatie in zijn frustratie. aan de hand van iemand anders zou deze personnage van buiten gezien worden maar caroline gebruikt een heel diepe empathie om met de beelden meer te vertellen dan wat op de beelden staat. Cortazar heeft met Prosa del Observatorio een metafoor gemaakt van de observatie aan de hand van de paling een het "observatorium" van Jaipur. observeren naar de sterren, naar de mensen, naar de dieren, met de hoop van ooit iets te kunnen verstaan. niet toevallig is caroline een dokter in de sterrenkunde die van de observatie van sterren naar de observatie van mensen is gegaan.


Happy Birthday (Carola Mucke, Fiction/Experimenteel – 15 min). videokunst. de minder gerespecteerde zoon van de filmwereld. iedereen zijn eigen conclusies, iedereen zijn eigen uitleg. eenzaamheid. angst. verleiding. een portret van een mens? van de maatschappij? een zelfportret? we zullen daar waarschijnlijk geen antwoord voor krijgen. maar dat de film groeit na de film, dat die vragen door de film worden geinspireerd is al een teken dat we andacht schonken. en dankbaar zijn dat videokust voor een keer meer kan zijn dan willekeurig gebruik van licht en focus. Met Johan Dehandschutter, muziek van jochem baelus en mixage van kwinten van laethem


La realidad (Andres Lubbert, Doc/Experimenteel - 10 min) is ook een kunstwerk. een documentaire kunstwerk. een zoektocht. het ontdekken van de waarheid die als complex is als het mechanisme van een uurwerk. een zelf-portret. een portret van een vader. het portret van een dictatuur. cretif gebruik van documentaire technieken samengevat in en origineel document die uren geschiedenis vertelt in een luttele tien minuutjes. andres, belg en chileen, voltijdse filmmaker, heeft al een film gemaakt over los murginales, selecteert een filmfestival met focus op latijnsamerika en engageert zich in alles dat hij authentiek vindt.

Zur Maloche (Roberto Anjari-Rossi, Fiction - 15 min) sluit deze selectie af. zur maloche neemt ons mee (figuurlijk maar soms ook letterlijk) in de wereld van jonge ambitieuze illegalen die in Berlijn werken en overleven. Berlijn is een europese hoofdstad waar alle invloeden op mekaar lopen. Roberto is ook zo'n iemand. Chileen? Duitser? Berliner. zijn film is ook een voorbeeld van deze smeltkroes. het is zo'n dagelijkse film waar de culturele achtergrond zo'n aanvaard gegeven wordt... zur maloche is een film comme il faut. af. kwa camerawerk, kwa geluid, muziek (wat een verbluffende soundtrack!). een gedurfde film. een film met persoonlijkheid.

Mestizo goes theatre groeit!

Mestizo goes theatre was twee jaar geleden een ambitieuze avontuur: een madrileense mimeduo, braziliaanse poetisch toneel, cubaanse circus, poolse sadomasochisme, allochtone standup comedy en zonderkabouters, een eenmalig en unieke teksttoneel-multimedia-experiment met een mix van culturen en disciplines.

een jaar later deed de singel ook mee met de state-of-the-art deelname van ricardo bartis. dan nog de toevoeging van dans en film als een "mogelijkheid" (met dansvoorstellingen en een kortfilm avond), spoken word en circus (formule wegens success herhaald), de successvolle Genesis van Kopspel en de onvoorspelbare Vitalski, naakt voor de camera van Orlando Verde in het confronterend "Vitalski Naakt/En Bolas".

de rode draad blijft verassend genoeg gerespecteerd. Mestizo goes theatre: podiumkunsten op zijn Mestizo. een meltingpot van culturen. de verrijking van de migratie samengevat in toneelstukken, dansvoorstellingen, spoken word, cirkus, muziek en films.

dit jaar groeit Mestizo goes Theatre een beetje groter:

De Singel draagt Lola Arias bij, Kopspel draagt Shakespeare bij (in Rataplan), Kif Kif brengt een selectie uit de Kif Kif Awards en MIC's UP, Cirkanto brengt de (herneming van!) kindervoorstelling Volta!, Zinnema en Les Tupi brengen dansvoorstellingen, Cactubsloem en Moussem/Zuiderpershuis brengen theater en er zijn niet een maar twee film avonden: de eerste geselecteerd door de Venezolaanse Antwerpenaar Orlando Verde en de tweede, de keuze van Chileense Belg Andres Lubbert.

Verassend is ook de concert avond met de reeds bekende Axel Krygier (Mestizo Club goes Cumbia) en Simja Dujov (een soort joodse manu chao). En natuurlijk de performances van la Mandona Gaby Bex (esta noche te mando un mail, mami), Ivan Moiseeff en Alejandro Levacov die ook te zien worden in De Singel tijdens De Nachten.

Het duo NOK/Fiebre (ism arenberg of course) herhaalt de formule van rappers vs. Dichters, nu met de steun van een optreden van Brainpower. Fast Forward doet mee met een nederlandstalige literaire voorstelling voor anderstalligen (!).

En een slotevenement wordt gepland voor 28 november. dit allemaal met La Cantina in de vorm van Mestizo FestivalCafe met Mestizo-menu en Mestizo-cocktails.

veel, he. maar fiebreroddels laat jullie niet vallen. fiebreroddels zal jullie Virgilio zijn tijdens deze Divina Comedia.

alle info op de website van Fiebre. natuurlijk.

zij gaan trouwens keihard moeten werken tussen nu en december :-)

grtjs,

elBlogger

PD: de installaties van Lucila Guichon en hopelijk ook Gabriel Tapia zullen ook deel nemen van het festival!

andres, gonzalo, orlando, fausto

nog vier nammekes voor woensdag avond (ik voel me al een beetje een gokmaffiabaas): andres lubbert, gonzalo marcuzzi, orlando verde en fausto ansaldi. allemaal vrij "mestizo" namen, trouwens... zij zijn de protagonisten van de mestizo corto anno 2008. vier verschillende filmische stemmen die met fictie en non fictie, soms op het randje van het experimenteel, een verhaal proberen vertellen over hun wereldjes... andres presenteert zijn portret van de antwerpse gipsyhelden ambrassband. gonzalo analyseert de verschillende migratiestromen tussen europa en argentinie, orlando zoekt, gelijk altijd, hulp bij zijn moeder om zijn thuiswerk te doen en fausto vertelt een drieluik van liefde en aanverwanten.
vanaf 20:30 in arenbergschouwburg en in aanwezigheid van de "auteurs", a film festival is born. hopelijk ook met rode loper, paparazzi's, galakleedjes en de aanwezigheid van de diva's van de film "Desarmador"...

de films:
AMBRASSBAND van ANDRÉS LÜBBERT, UN SEGURO HOGAR EUROPEO van GONZALO MARCUZZI, DESARMADOR van FAUSTO ANSALDI en HOMEWORK (DIT WAS IK) van ORLANDO VERDE

inkom: NIKS! (GRATIS, just in case)

lubbert, andres

naam: lubbert
voornaam: andres

andres is met film bezig. hij registreert zo goed als alles dat rond hem gebeurt. en dat is meestal, aangezien zijn multicultureele natuur, iets multicultureel. hij is het verleden van zijn ouders gaan exploreren in chile, hij heeft het heden van ouders en kinderen samen gebracht, zelfs de multiculturaliteit van ambrassband of van argentijnse punk heeft hij geexploreerd.

hij is dus ook met muziek bezig. muziek ... multiculturaliteit ... geen verassing dat de derde "mu" is van murga.

andres registreert de murga al een tijdje op een zeer discrete manier. en hij is bezig met een documentaire daarover.

hij heeft al zelfs materiaal klaar over de murga kick off.

als je meer wil weten over andres en zijn bezigheden, ga maar gerust naar zijn blog of naar de site van cineBelgicano.

een cadeautje, misschien?

elBlogger